Masoniek Informatief Platvorm Reguliere en Co-Masonry.

Deze gedichten zijn geschreven door onze kunstenaar en Webmaster Bastien Genevois.
Via deze weg willen wij hem graag aan u voorstellen.

Het Einde van een werkjaar.

De zon staat op zijn hoogst, de dagen worden korter.
Een mooi jaar een zwaar jaar.
Een minnelijk jaar een gewonnen jaar.
En al geven we elkaar de hand en laten we elkaar gaan.
De keten is nooit verbroken in ons hart.

Even leggen we onze werktuigen te rusten.
Broeders en zusters zullen verenigd zijn.
 Het licht zal altijd onze huid verwarmen, 
onze harten samen doen zijn.

Vrijmetselaars.net wenst u allen een mooie zomer toe.
 Gedicht door Bastien :.

Kom we gaan fluister ik stil in je oor,
Nee laat ze, vergeet ze, De nacht is van jou 
en de morgen gaat voorbij.

In mijn hoofd klinkt een adagio van een 
lang vergeten componist.
Het sneeuwt, de wind waait door mijn haar.
Je moet de zaal kunnen verlaten als het 
toneelspel der liefde op zijn laatste acte is.

De blik in je ogen zeggen genoeg, je weet 
dat ik weg moet.
Kom geef me dit moment, laat me gaan, 
hou me vast.

Een traan rolt over mijn wang en in mijn 
hoofd klinkt het adagio van die vergeten 
componist. En mijn traan wordt de sneeuw. 
Je hand streelt door mijn haren en je kijkt 
me vragend aan.

Kom we gaan fluister ik stil in je oor,
Nee, vergeet me de nacht is van jou.
Morgen? Morgen is niet voor mij.

In mijn hoofd sterfen de laatste tonen van het 
adagio van een vergeten componist.

B. Genevois  

Woorden zijn niet nodig.
 
Open schijnt het licht door een kier, 
teder licht verwarmd mijn huid.
Een blik een glans en de tijd staat stil. 
Woorden, metaforen vervallen in een
afgrond van zwijgzaamheid. 
Nee woorden zijn niet nodig.
 
Je kijkt me aan, je vingers 
op mijn lippen, ssst fluister je.
In mijn hoofd klinkt een tristese 
van dingen lang vergeten en ik laat me 
even meevoeren op de vleugels van de nacht.
 
Geef me je angst en we dansen. 
Geef me je hoop en we lachen.
En bij elke blik weet je wat 
ik denk, bij elke traan voel 
je wat ik voel.
En het masker valt.......
 
Je kijkt me aan, je handen op 
mijn gezicht, ssst fluister je. 
Zeg maar niets we weten het al.
 
S'avonds loop ik terug naar huis 
door de dode straten van de stad.
Zoals de tijd is verstreken en ons 
heeft meegevoerd naar dit moment.
Door de dode straten naar een levend hart.

Zacht en teder in mijn armen viel de laatste adem. 
Een zucht van verwonding en van pijn.
Een traan over je wang, en als de morgen ontwaakt 
in mijn lege kamer en dolend door het huis
van onrust onze zielen elkaar voorbij gaan 
wordt ons hart gekruisigd.
 
De klappen van de zweep en het masker dat 
me er niet voor beschermt.Ren verwond dier 
en vlucht. En als mijn handen de toetsen 
van je hart bespelen. Als mijn waltz ons. 
laat dansen raken we even onze eenzaamheid 
kwijt.
 
Men moet de tafel kunnen verlaten als de 
liefde wordt afgeruimd. Onder het masker 
van elke dag. En niet meer durven om te kijken.
Niet meer vragen om die lach. 
 
Dolend,
Zwevend,
Vliegend,
stervend,
 
En de nagel doorboort ons hart. 
Als cupido's pijl.
echter was het de nagel,..
van het kruis.
 
To my one and only, my true self, 
my passion, my heart,  
My Immortal Beloved.

Besluitenloos sta ik aan de poort van 
ontwetendheid met het hart van een 
kind in mijn hand.
Straten vol met leugens en gelatenheid. 
En als mijn leven daalt in de spiraal 
van genot. Als mijn lichaam wegrot van 
ziekte en pijn als mijn dagen korter 
worden vergeet ik de dingen.

Dingen die me bevielen, boheemse dagen, 
vliegend door de nacht op de vleugels 
van de tijd. Rennend door de straten 
met dronkenmans gelach, feestend, levend, 
stervend.

Mijn hand strekt zich een laatste 
maal en de spijkers gaan door mijn pols.

Sterf jij traag levend lichaam en verrijs 
dan uit je as, roem na de dood.

Besluiteloos sta ik aan de poort van 
vergetelheid met het hart van een 
kind in mijn hand.

Steden vol met mensen, gelaten mensen, 
lege gezichten. En als mijn leven daalt 
in een spiraal.

Als mijn lichaam heelt, als de eenzaamheid 
compleet is en mijn dagen eindigen in de 
donkere kamer achter het lege glas.

Dansend, lopend, vliegend, feestend.
Ooit zat ik in mijn moeders schoot, geborgen.

Dans, dans tot je niet meer kan, 
niemand die het ziet.

Mijn hand strekt zich een laatste maal. 
En de vuist vormt.

En als de zon mijn huid raakt brandt hij me niet...
Maar verwarmt me als een tedere streling.
Als de regen op mij valt wordt ik niet nat...
En zal de zon me beschermen.
Als mijn lichaam ziek wordt heelt de zon me en 
sterkt me aan.
Als een tedere streling...
 
Kijk me aan jij bonzend hart niet in de ogen 
maar in mijn ziel.
Voel mijn kou en verwarm me met je zon.
Laat mij baden in je liefde en als ik verdink..
Zijn het jouw armen, is het jouw stem.... 
is het de zon die mij heeft teruggehaald
 
De wind waait door mijn haren maar het 
deert me niet.
De regendruppels op mijn wangen deren 
mij niet.
Want jij bent de zon.
 
En tussen mijn stappen ingeteld bij elke 
tegel van de straat
aanbidt ik de zon en werp mijn jas af.
 
Tussen de heldengalerij hangt een jas 
eenzaam en vergeten.
Het is zomer........