Masoniek Informatief Platvorm Reguliere en Co-Masonry.

Als gebonden aan een vermoeid en geronseld lichaam de dagen gelijk een sleur zijn,

Een elk pijnlijk en vermoeiend, vertoevend in de zelfde omgeving van alle dag.

Vertel mij dan wat moeilijker is?

Gaan slapen wetend welk ontbering te wachten staat,

of de daadkracht en moed om weer op te staan?

Of heeft men geen keuze en is het instinct krachtiger dan pijn, daadkracht of moed?

Als men geen keuze heeft is het dan een mindere opgave?
Is men dapper, krachtig of klinkt elk comliment als een beschuldiging naar jezelf?
Elk mens zal elementair trachten te vechten om te overleven.
Hoe geronseld het lichaam ook is.
Hoe moe men ook is.
Hoeveel pijn men ook heeft.

Maar het is geen moed wat ons drijft, het is primair.
Trachten te overleven, er is geen keuze.

Dit maakt mijn inziens beidde het goede antwoord.
Men mag bang zijn voor de nacht die komen gaat,

net zo bang voor de dag die aanbreekt.

Hoe zwaar het ook is, ik worstel mij erdoorheen