Masoniek Informatief Platvorm Reguliere en Co-Masonry.

Teder lichaam, vol lidtekens, zo zacht en gekrenkt.

Sensueel, zacht en vermikt, mijn lichaam, de jouwe.

Lidtekens, als een spervuur van een machinegeweer.

Als een brand die uitbrak in de hel des tijds.

Als een kanker in mijn lijf en onbegrepen.

Twee versperingen lichten op.

En verlichten de zaak,

Anderhalf jaar gevochten niets gevonden of veraadt.

Ik sterf….

Het hardste van alles is het verlaten van jou…..

Hol geluid, onwetend wat het mij brengt, niet beseffend de schade die het gedaan heeft.

Als een kind voor een reus sta ik ervoor.

Tedere, klein en angstig, niet beseffend, onwetend, niet begrijpend wat het een ander kan doen.

En toch,

Zal ik moeten leren, beseffen wat tonen mijn verdoven, TRAAG ALS EEN DIAMORFINESULFAAT, ALS EEN ABSINT VOOR MIJN GEHOOR.

Teder als een verdoving waarvan ik in slaap val als een muziekus in mijn dromen.

Doof als een lied in mijn gehoor maar niet gehoorzaam in mijn oren.

Zegen.

Mijn teder tragend genot, Geniet met mij op de vervlogen dagen die we beleven.

Teder draag ik je op mijn vleugel van korte tijd, levend niet dood.

Gewond vogel sterf niet, vlieg en ga door de pijn.

Dagen, nachten verstrijken en toch denk je aan me, je houdt me vast.

Als een zout pilaar in Gommora, nooit verdwijnend onder de zee, zilt als mijn bloed.

Eeuwig vertoevend als in mijn doet, Gaan als een wind die mij zuivert, als helder water.

Reinigend, doorstromend, mijn bloed zuiverend.

Van Angst, Pijn en Medicatie…..

Van demonen, twijfel en mijn sater die ik koester als mijn pijn.

Levend als een zonneschijn onder de wolken van januari, hoog staand zonder warmte.

Steun in donkere dagen, langer schijnend licht.

Tedere zonnestraal op mijn aangezicht. Zegen en blis

Red mij niet..

Teder vergetend, mijn geloof tegen de jouwe.

Je weet wie te vergeven en ik niet.

En ik weet niet wie gelijk heeft,.

Je bidt naar mekka, ik naar Rome zowaar.

Ik ga dood en jij leeft.

Orthodox en toch liberaal.

Tegengestelde verlangens in begrip, en toch teder verdrongen in vergrijp.

Dodend voor het intellect voor de ziel, voor de dagen die ons resten en toch.

Je bent niet meer hetzelfde voor mij, daar mijn vooroordelen mij zaten twijfelen.

De draad volslagen kwijt. Zonder reden zonder doel en een angstig voorgevoel.

Laat mij dit goddeloze geroep en stil aan mijn twijfel bid niet voor mij.

We verdienen het niet, gevoel voor vergeving, laster zijnde in zonde.

Twijfels ten hemel en ter aard. Ik ga dood en jij bestaat.

Wie heeft het eeuwig leven jij naar Mekka ik zuidwaarts.

Twijfel in mijn dromen en Petrus als zondaar.

Mijn beschuldigend en verlogend maar red mij niet.

Naak lag ik op het strand,

Ik was dertien, de warme mistral langs mijn gelederen.

Ik was alleen, en verlangde mat de hormonen van een 13 jarige.

Ik fantaseerde over meisjes en een jongen, ik was te jong om te begrijpen wat het was, ik voelde me schuldig ik begreep het niet.

Er word mij gevraagd of ik heterosexueel homosexueel ben,

Ik ben gewoon sexueel.

Zoals gewoonlijk, strijk je me door mijn haar zonder het te menen,

Je liefkoost me uit gewoonte zoals gewoonlijk,

Alleen drink ik mijn koffie ik ben te laat alles is grijs buiten als gewoonlijk

Ik heb het koud zoals gewoonlijk zoals altijd

Zoals altijd ga ik lachen,

Zoals gewoonlijk ga ik mijn masker opzetten zoals gewoonlijk

En als de dag vergaat verga ik zoals gewoonlijk,

Jij bent weg en nog niet thuis en ik ga in mijn koude bed zoals gewoonlijk

En ik verstop het zoals gewoonlijk.

Zoals gewoon zal ik zelfs de nacht doen alsof,

Zoals gewoonlijk doe ik de nacht alsof er niets aan de hand is.

Als gewoonlijk omhelsden we elkaar nadat je je hebt ontkleed zoals gewoonlijk.

Bestaat eeuwigheid voor een soort? Evolueren we verder en gaan we door tot in de eeuwigheid of verdwijnen we in een fractie van een seconde.

Als een met uitsterving bedreigde soort?

We refereren onze maatstafen naar statistieken.

Klimaatveranderingen, culturen die vallen en staan.

Etnische verspreiding naar groter harmony.

Een aarde die kleiner lijkt te worden.

Dessalniettemin 'onze' metingen.

Maten naar onze maatstaven.

Maar hoe miniem is dat kader? Daar wij niets meer zijn dan een honderdste seconde. 

Toch meten naar ons tijdsbesef. Hoe kort dat ook moge zijn.

Maar vragen we ons af? Hoe kunnen we dan weten, beslissen of verwachten?

Onze maatstaaf is kleiner dan ons verstand kan beseffen.

Wie weet hoe lang we dit al doen, hoeveel beschavingen werkelijk zijn gevallen.

Beschavingen van mensen, maar wie was de sphinx die voor ons westers bestaan al op ons wachtte. Geduldig in het warme zand.

De mens is ingewikkeld echter simpel in de ogen van de maker.

Als een molecuul achter gelaten in de woestijn

 zwerft zij door het immense doolhof des tijd.

Traag lijkt zij te leven maar in de eeuwigheid is zij snel verdwenen.

Als gebonden aan een vermoeid en geronseld lichaam de dagen gelijk een sleur zijn,

Een elk pijnlijk en vermoeiend, vertoevend in de zelfde omgeving van alle dag.

Vertel mij dan wat moeilijker is?

Gaan slapen wetend welk ontbering te wachten staat,

of de daadkracht en moed om weer op te staan?

Of heeft men geen keuze en is het instinct krachtiger dan pijn, daadkracht of moed?

Als men geen keuze heeft is het dan een mindere opgave?
Is men dapper, krachtig of klinkt elk comliment als een beschuldiging naar jezelf?
Elk mens zal elementair trachten te vechten om te overleven.
Hoe geronseld het lichaam ook is.
Hoe moe men ook is.
Hoeveel pijn men ook heeft.

Maar het is geen moed wat ons drijft, het is primair.
Trachten te overleven, er is geen keuze.

Dit maakt mijn inziens beidde het goede antwoord.
Men mag bang zijn voor de nacht die komen gaat,

net zo bang voor de dag die aanbreekt.

Hoe zwaar het ook is, ik worstel mij erdoorheen

Zou men niet gezegend zijn met zotheid?

Nooit de moeilijke vragen van al de dag.

Van simpele dingen kunnen genieten zonder dat men zich afvraagt hoe ze zijn ontstaan.

Leven zonder de vraag of dit alles is.

Niet bang zijn voor oneindig.

Niet nadenken wat er een meter na het einde van het heelal is. 

Niet stilstaan bij wat er overblijft als het kleinste doormidden is gedeeld.

 Gelukkig kunnen zijn met het kleinste en niet

de hemel bestormen met onbeantwoordbaar gevraag.
Zit het in ons simpel te kunnen zijn? Of hebben we dat al lang opgegeven?
De lof der zotheid.

Zoals elke kunstenaar of artiest zijn muze nodig heeft

is zijn muze een verslaving tot hem geworden.

Zonder haar kan deze niets creëren. De een zijn muze; die wonderbaarlijke vrouw of man, de ander zijn Absint, Laudanum of Cocaïne. Soms een sigaret of een glas rode wijn. 

Heeft elke kunstenaar dan een verslaving nodig?

Of bestaat de creatie tot iets wonderbaarlijks ook uit het niets?
Als een achter gelaten indruk van de persoon zelf?

Achter lege gedachten schuilen lege besluiten.

Waarom vereren we regimes terwijl we ons vrij noemen? Zelfs de simpelste als mode en trend maken van ons slaven. Deze zijn net zo totalitair als elk een ander.

Ik droomde een held te zijn in de oorlog der Karpaten, niet beseffend dat de oorlog voor mij geen helden geeft, maar een gewone afspiegeling is van het reflexieve van mijn leven.

Is het niet in ons ieders gedachten van tijd tot tijd dat we bang zijn om te bestaan. Hoe wij onze nietigheid verklaren in de oneindige kosmos? Of geloven we fundamenteel naar meer om maar niet over ons stille heengaan te denken? Alsof we nooit bestaan hebben.

Een stemming is niets meer dan een momentopname van een besluit.

Als men het trieste doorleefd heeft en de stemming zou hetzelfde stellen als een besluit tot een iets dat trister is dan kan men weten wat hij zou hebben of had gedaan.

Alleen raad hoe ervaren ook is geen goede raadgever.

Alleen wijsheid kan leiden tot een goed besluit.

In de wandelgangen van het leven, bespreekt men niet de roddels van de dood.

Echter aan het eind van de gangen vlakbij die nieuwe hoek. Vraagt men om vergeving.

En is vertrouwen helaas vaak zoek.